Dulce Revolución

2011
07.05

SteviaLos índios Guaranies viven entre el actual territorio de Paraguay y el sur de Brasil. Su conocimiento sobre las propiedades de las plantas que les rodeaban en las zonas de selva de Paraguay era extenso y comprendía las propiedades de la planta dulce desde hacía cientos de años. Ellos la llaman “Ka’a he’e”.

Fue descubierta para occidente por Moises Bertoni a finales del siglo XIX. Pero fue su hija quien ya a mediados del siglo XX consiguió expandir su uso y cultivo en Japón, Israel, parte de Europa y por supuesto en Latioamérica. A principios del siglo XX el principio activo edulcorante fue aislado. La planta se conoce en la botánica tradicional como Stevia  Rebaudiana.


El Ka’a he’e tiene un poder edulcorante entre 200 y 300 veces superior al azucar refinado. Su ingesta no afecta a los niveles de glucosa en sangre y por tanto está especialmente indiciada para diabéticos y dietas hipocalóricas. No posee contraindicaciones médicas ni hay estudios serios sobre sus posibles esfectos en la salud. Estudios sobre animales y la experiencia dilatada de su uso entre los japoneses demuestran que es inocua…

…y sinembargo, esta planta está prohibida de forma preventiva para uso alimentario en Europa por ser “toxicológicamente inaceptable”. Igualmente, fue declarada como “droga” en EEUU por la FDA en 1991 en una inexplicable decisión. Unas pocas semanas más tarde, varios miembros de la FDA dejaron sus puestos y fueron contratados por Nutrasweet (una conocida empresa de edulcorantes).

El polémico veto fue levantado solamente 4 años después, pero no fue hasta 2008 que la FDA lo autorizó como aditivo natural para bebidas y alimentos, coincidiendo con la petición de CocaCola Company y Pepsico de 24 patentes sobre su uso.

Así, el “Ka’a he’e” pasó de manos de los indios Guaranies y patrimonio de la humanidad, a ser una patente de uso privado para beneficio de CocaCola y Pepsico entre otras.


Dulce Revolución es una organización sin ánimo de lucro que promueve la distribución de la Stevia y otras especies que se encuentran actualmente en Europa en una situación similar. Contribuye al conocimiento de las propiedades para la salud de las plantas y combate los intereses económicos que pretenden convertir la biodiversidad y sus valores en algo privado del que solo algunos pueden beneficiarse.

Puedes participar en esta “dulce revolución” cultivando y difundiendo las propiedades de la Stevia.

Blog :: FOTOSconLETRA // Facebook

Grecia, la nueva oportunidad para una Europa social

2011
06.30

Entre la orgia de las bolsas, el regocijo de la comisión europea, los adoquines de la plaza Sintagma y las acampadas de indignados, la “UE” se mueve en el filo de la navaja.

Chiste_con_poca_graciaCon la aprovación del segundo plan de ajuste a Grecia, la Unión Europea (antes, comunidad económica europea… ) se la juega a una sola carta. Si la opción de arruinar a los griegos para no arruinar Grecia, y sobre todo para que los “mercados” no se pongan nerviosos no funciona, la comunidad económica no tendrá otra posibilidad que ser cuestionada estructuralmente. No habrá un tercer rescate, y no habrá posibilidad de repetir el experimento en otra zona de Europa, ya no.

Si al actual clima social generado por el gobierno de los mercados en los llamados “países periféricos” (España, Italia, Grecia, Portugal, Irlanda) le sumaramos un nuevo fracaso de las políticas capitalistas de privatizaciones, ajustes de personal en las administraciones públicas y reducción de derechos civiles, la situación se convertiría en insostenible. Bruselas tiene una sola alternativa, esta. Si falla, deberá cuestionarse esta Europa construida a imagen de las finanzas y los negocios.

Mientras la UE no empieza a pudrirse por fuera, desde algunos movimientos de la izquierda europea se trabaja en ambos frentes. En el de los adoquines de la plaza Sintagma y en el de la construcción de espacios que “si” contengan propuestas programáticas de izquierdas para una futurible nueva Europa.

Al final, la tragedia griega pudiera resultar, en una nueva paradoja, una oportunidad para la Europa Social, confio en que en este caso no sea la última oportunidad.

Para todo esto, a la comisión, al BCE y al FMI le tienen que salir mal los planes, lo cual no es estadísticamente muy complicado, pero tiene que ocurrir.

Por otra banda pero por el mismo canal, aquí, cerquita, Zapatero ha negado el haber girado a la derecha en sus políticas presionado por los mercados financieros… ¿?

Televisión¿Que querrá decir?: ¿Será que cree que lo que hace son políticas de izquierdas? o ¿Será que el giro a la derecha lo ha dado el solito por propia motivación? No se que pensar… es un problema este de la crisis, el de la crisis de las ideas.

Zapatero anuncia que se aumenta el límite de salario no embargable en caso de impago de hipoteca. (Unos 950€/mes, el salario mínimo + el 50%). Angel Cano, consejero delegado de BBVA habla de que no es bueno “ceder a presiones populistas”, hay que tener cuidado con no dañar el mercado hipotecario. Si son de los que tienen la costumbre de comer 3 veces al día tómense su tiempo para reflexionar sobre el asunto… y si este tipo les parece un sinvergüenza pues pueden ir poniendo su dinero en otro banco.

Solo una idea… y si encuentran un adoquin suelto en su calle, métanlo en el bolsillo, parece que puede resultar útil llegado el momento.

Si no podemos sacarlos, les impediremos entrar

2011
06.29

Grecia_manifestacionesAlgunas reflexiones sobre la cuestión griega que se decide hoy y una visión desde dentro de las movilizaciones. Mayoritariamente pacifista, al igual que el modelo español del 15M y muy al contrario de lo que intentan transmitir la mayoría de medios de comunicación.

Y si la banca quiebra ? Y si quiebra el estado griego ?

De verdad nos pueden prometer que sería mejor que la opción del plan A de la UE, FMI y BCE ? O es que solo tememos que el castillo de naipes capitalista comience a desmoronarse empezando por donde se fundó la civilización ?

Reproduzco aquí un artículo de Ilias Ziogas, publicado en Diagonal y en Rebelión.

Hoy segunda jornada de Huelga General
Ahora en Grecia, el objetivo es bloquear el acceso al Parlamento

Ilias Ziogas
Diagonal

En la primera jornada de las 48 horas de huelga general, las movilizaciones se han mantenido a pesar del hostigamiento policial. Ahora, el objetivo se centra en conseguir bloquear en la mañana del 29 de junio la entrada al parlamento de los diputados y aprueben el segundo rescate financiero a Grecia.

El 28 de junio, primer dia de la huelga general de 48 horas en Grecia, los manifestantes empezaron a congregarse en la plaza de la Constitución (Syntagma) desde temprano por la mañana. A los miles de “indignados” se sumaron a la mediodía las marchas de los sindicatos, llenando la plaza. El clima se ha mantenido festivo y pacifico hasta las 13.30h, cuando empezaron fuertes enfrentamientos entre cientos de jóvenes encapuchados y la policía antidisturbios.

Los alrededores de la plaza pronto se convirtieron en campos de batalla, al mismo tiempo que miles de manifestantes mantuvieron la plaza, a pesar de las grandes cantidades de gases lagrimogenos que estaba disparando la policía. Por una hora, las fuerzas de la policía no podría ni siquiera acercar a la plaza, debido a la gran determinación de los manifestantes, que a veces les obligaron a retroceder por cientos de metros. Sin embargo, cerca a las 14.30h, con una operación masiva, la policía logró rodear la gente en la plaza. Durante tres horas más, intentaron evacuar la plaza, usando enormes cantidades de sustancias químicas, y ataques directas contra los manifestantes.

A pesar de esta situación, que parecía como una guerra química, con decenas de personas heridas por el ataque policial, nadie se fue. En los momentos más difíciles, cientos de manifestantes con las manos arriba, bloquearon a los antidisturbios de manera pacífica, obligandoles a retroceder. Los bloques de los sindicatos de base se metieron también en la batalla por la plaza, ofrecieron refugio a la gente no organizada, y a veces atacando en masa los antidisturbios. Los trabajadores del metro ateniense mantuvieron la estación de Syntagma abierto todo el tiempo, convirtiendo una sala de exposiciones a un pequeño hospital.

Las movilizaciones continúan

A las 17.30h, miles de manifestantes con las manos arriba, y gritando “fuera, fuera” acercaron a las fuerzas de la policía. Esta estrategia consiguió frenar a los ataques policiales, y muy pronto la situación se calmó totalmente. Miles de manifestantes empezaron a limpiar la plaza de las sustancias químicas, una botellita de agua cada vez. Desde entonces, decenas de miles más atenienses han hundido la plaza, donde también toma lugar un concierto con decenas de artistas solidarios, que durará hasta la madrugada.

Para hoy 29 de junio, se ha organizado un bloqueo total del Parlamento, desde las 8.00 por la mañana. El objetivo es impedir a los diputados entrar en el edificio, para que ni siquiera participen en la votación de las nuevas medidas de austeridad brutales y las privatizaciones masivas que se prevén en el “rescate no 2″ que impone la troika de la UE, el FMI y la BCE.

Fuente: http://www.diagonalperiodico.net/Ahora-en-Grecia-el-objetivo-es.html

Me puede la boca !!

2011
06.08

hipo_optimista

En días recientes, don Mariano (Rajoy) nos anunciaba todavía desde la oposición: “tendremos el estado del bienestar que podamos permitirnos”.

Me imagino a don Mariano con alas de mosquito gigante y los ojos vidriosos. Por la comisura de los labios deja caer el líquido rojo ligeramente viscoso en lo que se ha convertido el “estado del bienestar”.

Don Mariano: en la fachada este de la plaza mayor de Ourense hay una gran pancarta desplegada que dice así: ¡ NO FALTA DINERO, SOBRAN LADRONES !

Lo recordaremos para que en los próximos años tengamos “la oposición que podamos permitirnos”. Porque somos “enfermizamente optimistas”…

Don Mariano, la rana te dice ¡¡ CONTIGO NO BICHO !!

A xente quere cambio… para mellor… señor conde !!

2011
06.06

Lugo pide un cambio from Adrián González on Vimeo.

La movilización social, el origen del cambio hacia una sociedad sostenible

2011
05.27
La_voz_de_los_nadies

El movimiento Democracia Real Ya, el 15M y las movilizaciones posteriores a lo largo y ancho de la geografía española e incluso mundial ha conseguido cambiar el panorama social en España. Las movilizaciones de las últimas semanas representan una gran oportunidad para
visibilizar la indignación y el malestar, frente a estos recortes sociales, pero también, frente a las políticas de ajuste económico impuestas por los mercados, la corrupción o la falta de una verdadera participación ciudadana en los asuntos públicos.

Desde la mayoría de organizaciones sociales, ecologistas, feministas u obrerar se apoya la gran movilización social que está teniendo lugar estos días. Porque entienden que ahora más que nunca es necesaria una ciudadanía exigente con la clase política, que rechace la corrupción de los poderes públicos y denuncie el sometimiento de las políticas públicas a los deseos de los mercados financieros, los especuladores, los
poderes económicos de las grandes empresas y en especial de los banqueros. Entienden que estas reivindicaciones son legítimas y las reformas que acaben con esta situación inaplazables.

Necesitamos una ciudadanía dispuesta a hacerse cargo de su futuro, en un modelo de democracia participativa y transparente que nos permita, a todos como ciudadanos y a las propias organizaciones sociales: fiscalizar la acción de gobierno en materia medioambiental, de igualdad, de trabajo, social, etc., y que no limite las fórmulas de participación al voto.

Las socias y socios, simpatizandes y bases sociales de todas estas organizaciones estamos en Sol y en todas las ciudades en donde contamos con grupos locales apoyando las movilizaciones. Porque entienden que este movimiento es de individuos y que nuestro papel será el de seguir canalizando el descontento, la indignación y las propuestas de la ciudadanía como llevamos haciendo desde siempre. Con una gran masa social sensible y movilizada se construye el “otro mundo posible” que queremos: sostenible, justo y solidario.

Ahora que los violentos comienzan con los desalojos con pretextos ridículos en la mayoría de los casos, la resistencia y el apoyo se hace más necesario.

Desínchase o 15M?

2011
05.23

<<As elecións do 22M fan un estoque mortal as movilizacións do 15M>>. <<O 15M fracasa !>>

Un titular é ficticio, o outro non.

Un movemento que ignora as eleccións no pode ter fracasado sexan cales sexan os resultados electorais, como algúns medios escriben hoxe. Onte mesmo, na asamblea, decidiuse non dar cobertura aos resultados electorales. E a xuntanza, que se alongou até preto das 22h non facilitou información sobre os resultados as asistentes. Esta decisión, tomada prácticamente por unanimidade reflexa canto menos duas cousas:

Democracia_Real_Xa_Ourense

- Por unha banda o descontento cos procesos democráticos oficiais existentes na actualidade via “indiferencia”.

- Por outra, que estamos para traballar a prol de cambios cara unha democracia 2.0 (por así dicilo). Unha forma de participación cidadá que vai moito máis alá do que pasou onte. E que comeza, se cadra, hoxe mesmo, e que se exerce cada un dos días do ano. Lonxe de ser unha fórmula restrinxida e “capada”. Circunscrita a elección do máximo dirixente, aspiramos a un control das decisións públicas, a un sometimento do poder económico por debaixo do político e a unha institucións ao servicio da ciadadanía.

O éxito ou fracaso do movemento non é un punto de chegada, senon un camiño que percorrer. Comezamos a vencer cando decidimos indignarnos e sair a rúa a manifestalo. O 15M non é un fin en si mesmo, e se ven por agora non ten claro o que quere ser, si ten claro o que non quere ser. Este descontento, máis alá de posicións partidistas constitue o primeiro síntoma de recuperación da outra crise a que nos avocou o sindicalismo clientelista, o partidismo autocomplaciente e o capitalismo interesado. Vólvense a enganar os que obstinada e interesadamente confunden a saúde do movemento 15M co número de participantes nas asambleas. Unha cousa é a masa, e outra a levadura…

Terra_indignada

Aspiramos a ser cantos máis mellor, pero sobre todo, aspiramos a aprender “educación para a cidadanía”… case sen querelo, este é o espello no que algúns medios están a sentir medo… porque algo se move no “status quo”.

Dende a indignación a rebeldía

2011
05.22

Despois de varios días de asambleas e de acampada en varios puntos de Galicia, comezamos a percibir unha necesidade de estruturación orgánica por parte do movemento. Esta mesma tarde, a asamblea de Vigo centraba as súas decisións en cuestións técnicas de funcionamento, de toma de decisión entre a propia asamblea.Tentando respostar as preguntas de ¿cómo recoller as propostas? ¿cómo coordinar debates? ¿cál é o papel das comisións e das asambleas? e sobre todo ¿como se plasman as propostas en decisións asamblearias?

Democracia_real_xa
A estas alturas case todo o mundo ten claro que o movemento continuará tralas eleccións. Se non é un movemento destinado a enfrontar cuestións coiunturais como un proceso electoral, ainda que se ten aproveitado oportunamente da visibilización pública que este lle outorga, o 15M non semella ser un espacio de reflexión política destinado a morrer mañá.

En calquera caso, e suceda o que suceda, xa podemos tirar varias conclusións valiosas das mobilizacións dos últimos días:

- Chegará, trala tormenta, un momento de frustración polas reivindicacións non escoitadas. Nese instante, organizacións sociais deben beber da enerxía que toda esta xente terá ganas de canalizar no longo prazo, afrontando a auténtica carreira de fondo que supón transformar a realidade de forma estructural ou incluso construila.

- Estamos nunha praza, cidadáns aos que non se lles coñecía orientación nin militancia concreta, e que collen o megáfono e non para falar de futbol, nin para bramar nos bares ou na sobremesa de casa, seno para falar de política. Isto constitue un xiro copernicano en si mesmo a visión dominante dunha masa de cidadáns resignados e pasivos. É un xermolo que quedou nos que vivimos este levantarse da xente, do que falaremos no futuro durante moito tempo. Probablemente do que quede grabado para sempre nos libros de historia, porque a verdadeira historia, xa se está escribindo, e non compre esperar máis

- Visibilízase de forma tanxible un descontento estructural co modelo socio-económico, unha denuncia a crise democrática das institucións españolas e Europeas e unha indignación que comeza a trocar en rebeldía. Non está claro o revolucionario das medidas plantexadas por este proceso que se autodefine revolucionario. Eu dubido que deixe contentos aos que máis esperanzas teñen postas en reformas de calado. Pero é un movemento plural, fresco e con unha gran capacidade de mobilización.

Recoñezo que os medios de comunicación masivos contribuiron sobremaneira a que a pólvora da “Democracia real xa” chegara a xente e est as mobilizara. Pero non deixa pola mesma banda de resultar estrano que quenes sirben fielmente aos poderes económicos deste país se erixiran en principales artífices da permeabilidade que este suceso tivo na opinión pública española. Quizais compre non atribuir a ironía esta cuestión e andar cos ollos ben abertos a reación dos medios maioritarios nos vindeiros días.

Critícaselle que non é maioritario, e certo é cando menos cuantitativamente na rúa. Pero sosteño duas ideas:

- Unha cousa é acudir a unha manifestación a suxeitar unha pancarta de outros, e outra moi diferente acudir a unha asamblea a falar e escoitar, a propoñer e participar como suxeito activo do cambio. Esta segunda opción necesariamente atrae un número menor de persoas.

- Aos obsesionados do tamaño direilles, que é o uso que se fai da nosa acción política a que xera cambios, pasando a un segundo plano o aspecto cuantitativo do mesmo. Non quero soster que sexa irrelevante, pero penso que para facer un bo pan, non se precisa ser moita fariña, senon ter boa levadura.

Descoñezo cal será o suceso deste movemento masivo, e non son francamente moi optimista en canto ao éxito das medidas propostas de caractes estructural, pero algo está claro, estamos cambiando a sociedade na que vivimos Xa!, e isto é algo que a sociedade española precisaba e estaba agardando. Ignoralo ou non sumarse supón perder unha grande oportunidade para pasar a acción.Quizais irrepetible nos vindeiros quince ou vinte anos.

Go Spanish Revolution, go !!

2011
05.19

Democracia_real_xa

Democracia real? Por suposto!

2011
05.18
Os actuais movementos de ‘Democracia Real Ya!’ e ‘No les votes!’ parten dunha realidade obvia coma é a desafección dun importante sector da sociedade co actual modelo de democracia baseada na preponderancia dos partidos políticos, convertidos en estruturas alleas as demandas das súa base social (aínda que non sempre do mesmo xeito xa que a dereita se que responde as demandas da súa base social). 

Pero ollo !, pois podemos acabar confundindo os síntomas coa enfermidade.

paraugas

 

O movemento ‘Democracia Real, Ya!’ sacou á rúa a miles de persoas en todo o estado cun discurso máis ou menos homoxéneo no rexeitamento do que (na indignación) pero confuso e complexo nas propostas do para que (na rebelión).

Nos próximos meses de seguro que resolveranse varias interrogantes:

1. Manterá a liña critica este movemento unha vez que a dereita gañe e leve ás últimas consecuencias o axuste iniciado polo PSOE?;
2. Que relación terá coa sociedade civil organizada estruturalmente arredor dos movementos sociais;
3. Que interlocución e prioridade de alianzas, manterá cos partidos políticos.

Segundo sexan as respostas a estas interrogantes poderemos saber que futuro lle espera a esta iniciativa u outras similares.

Afortunadamente a experiencia próxima de ‘Nunca Máis’ e da rede ‘Galiza Non Se Vende’ poden servirnos, mutatis mutandis, de exemplo dos erros que non deben cometer estas iniciativas tan necesarias como difíciles de xestionar.

Un análise serio, lonxe de innecesarias idealizacións, é mais que necesario para avanzar.

Desde logo a mocidade que se organiza a través destes novos instrumentos era a mesma que hai catro anos aspiraba a ser funcionario, tiña un modelo de consumo e de vida irracional e falaba con desgana da súa condición de ‘mileuristas’.

A xeración da década dos noventa incorporouse a conciencia política mirando ao Sur, á problemática dos parias da terra e aos desequilibrios planetarios. A actual esta preocupada polas súas condicións de vida e nin tan sequera sitúan no seu ‘programa’ político a solidariedade coas revolucións democráticas árabes ou a causa palestiniana (o maior caso de ignominia contemporánea).

Pero volvamos á comparación con ‘Nunca Máis’ ou coa Rede ‘GNSV’.

Hai dúas formas de que un proxecto tan novidoso fracase e entre en declive.

A primeira é caer na instrumentalización partidaria. De isto xa hai moito escrito e vou a aforrar as lectoras e lectores o traballo de repasar.

GaliziaEcosocialista

A segundo é a radicalización e marxinación provocada por converterse na ‘oposición á oposición’.

Pódese estar preocupado e comprometido coa defensa do medio e da terra sen que por iso teña que ir no mesmo lote o rexeitamento a visita do Papa, o apoio aos okupas ou a loita polo comunismo libertario; mesmo aínda que algúns ou mesmo a maioría estean a favor de esas causas tan nobres. Saber discernir o que une e o que separa é central nas iniciativas cívicas e na vida en xeral.

Por outra banda, e isto é o máis importante, a base sociolóxica a quen se dirixe ditos movementos é a mesma base que posteriormente sustenta eleitoralmente ao BNG ou mesmo ao PSOE, … e a IU, a ICV, a ERC, a Chunta, a Bildu ou a Aralar.

Bases electorais críticas que anelan unha reorientación de políticas, estruturas e discursos, mesmo que poderían apoiar novas iniciativas se xurdiran, pero que non están dispostas a ‘desertar’ do seu compromiso namentres que o inimigo central sexa outro.

Iniciativas como ‘Democracia Real, Ya !’ ou GNSV son máis que necesarias pero non se poden converter en incompatibles coas estruturas de intermediación que representan hoxe por hoxe as forzas políticas.

Se é así terán longa vida e serán capaces de influír no cambio de modelo político e económico, senón no mellor dos casos convertense nun instrumento táctico que mesmo poden correr o risco de ser utilizados conxunturalmente por intereses espurios.

Xa que logo indignarse é necesario pero rebelarse é imprescindible.

Por Xoan Hermida
Tirado do blog: Galizia Ecosocialista
—-

Permítome, engadir ao comentado por Xoan algúns elementos de optimismo. Pois o movemento que xurdiu estes días, se ben é espontaneo e corre o risco de ser efímero, constitue unha gran oportunidade. Unha capacidade de mobilización a que poden sumar as propostas dos tradicionais mobementos sociais. Un novo tren que podemos ver pasar e criticar desde a distacia ou ao que temos a responsabilidade, desde o meu punto de vista, de achegarnos para aportar a experiencia dos que non acabamos de chegar a rebelión cidadana, ven ao contrario, acumulamos lustros de traballo a prol da elaboración de propostas concretas, a gran eiva desdes que agora descobren que a “democracia é outra cousa”.

Somos minoría, e non precisamos a maioría, so precisamos ser unha minoría efervescente… a sociedade é como o pan, para facer unha boa masa, unha masa grande non fai falla moita fariña, senon boa levadura. Compre agromar esforzos porque de este movemento pode xurdir unha nova fronte de esquerdas con frescura e ideas novas, e sobre todo que cualle unha gran capacidade de mobilización social, que é a gran eiva dos actuais movementos reformistas e anticapitalistas.

<< Os mellores soños téñense cos ollos ben abertos >>

A indignación, concevida conceptualmente como o describe Stéphane Hessel non está reñida coa rebelión, ben ao contrario, é o primeiro paso tamén imprescindible cara o o tan necesario xiro copernicano do modelo económico e social.
Licencia de Creative Commons
Blog Viajeados by Viajeados is licensed under a Creative Commons Attribution-NonCommercial-ShareAlike 3.0 Unported License.